A Travellerspoint blog

Deel 6 - Picton

-- Woensdag 29 juli --
Na de lange dag van gisteren vandaag een rustdagje. We slapen allemaal uit tot 10:00 !
's Ochtends zijn we even naar de haven gereden om naar de zeehonden te kijken die daar soms op het strand komen spelen.
Ze zijn echter al van het strand, maar er zwemmen er nog wel een paar rond. De kinderen hebben even op een soort houten piratenschip gespeeld wat daar lag, en daarna hebben we boodschappen gedaan. Picton is een schattig plaatsje, met een mooie haven. 20150729_111652.jpgWeer thuis gekomen hebben we zoals beloofd koekjes gebakken, ze waren best lekker hoor ! Daarna hebben we met zijn allen naar de film "Verschrikkelijke Ikke" gekeken en gerelaxed. Ik heb voor het eerst een "Clam Chowda" gemaakt naar een lokaal recept (een soort romige vissoep met schaaldieren). Iedereen smulde ervan, ook de kinderen.

-- Donderdag 30 juli --
Vandaag is een dag waar we allemaal lang naar uitgekeken hebben. We gaan Walvis spotten in Kaikoura !
Alleen de rit er naar toe (ruim 2 uur) is al een feest. Slingerend door de bergen en het laatste stuk langs een woeste kustlijn, we genieten er erg van.
Opeens zag ik een grote zeehond zitten op een rots en ik gooide de auto aan de kant. Ik stapte meteen uit en stapte bijna bovenop een zeehond die in het hoge gras aan de kant lag. Een flinke kolonie (wat later bleek) pelsrobben lag heerlijk te zonnen op de rotsen voor het strand. Omdat we op tijd moeten zijn voor de boottocht besluiten we niet te lang te blijven en rijden door, vastbesloten om hier later nog een keer te stoppen. Onderweg zien we nog honderden pelsrobben, een flinke kolonie dus. Er zijn flink veel kleintjes bij, het lijkt er dus op dat de pelsrobben floreren hier aan de kust. Het is prachtig weer, maar de zee is vrij woest. Zo leeg als de weg ernaar toe was, zoveel toeristen zijn er bij de Whale Watch. Waar komen al die mensen vandaan? We krijgen eerst een safety video te zien en worden dan met de bus naar de boot vervoerd. Het is een snelle catamaran, met een cabine waar je binnen moet zitten als de boot vaart, en een dak waar je bovenop kunt staan om de walvissen goed te kunnen bekijken. De kapitein zet meteen flink de vaart erin. De zee gaat behoorlijk heen en weer, 'a bit of a swell' noemen ze dat :-). Het duurt niet lang voordat de eerste toeristen gebruik maken van de kotszakjes. Wij hebben een pilletje ingenomen, behalve Joelle, die dit nog niet mag. Gelukkig hebben we nergens last van. Joelle vindt het zelfs helemaal geweldig en vraagt of de boot niet sneller kan! De whale watch is opgezet door een lokale Maori-stam die de economische neergang van haar volk in Kaikoura wilde stoppen. De guides zijn allemaal Maori en we worden eerst in hun taal toegesproken. Van tevoren zijn we gewaarschuwd dat het voorkomt dat je geen walvissen ziet, maar eenmaal op zee is het vrijwel meteen al raak. De spotter heeft een mannetjes potvis gezien en we racen ernaar toe. Zodra de boot stilligt mogen we naar buiten. Het is alles wat we gehoopt hadden en meer! Wat een bijzondere ervaring om zo'n prachtig dier in het wild te zien. De potvissen blijven een minuut of vijf, tien aan de oppervlakte om te ademen. Je ziet dan regelmatig een spuit water omhoog komen uit hun spuitgat.20150730_140357.jpg20150730_141010.jpg20150730_141018.jpg Als ze klaar zijn, krommen ze hun rug en dan komt de 'money shot', de staartvin. Schitterend om te zien. Je krijgt moeilijk een idee van hoe groot ze nu eigenlijk zijn, maar onze gids vertelt dat deze mannetjes zo'n 16 tot 19 meter lang zijn. De crew kent alle vissen bij naam en herkent ze door littekens en de vorm van hun bult. We zien de ene na de andere potvis, totaal hebben we er vijf gezien. Een pelsrob komt zich ook melden en zwemt speels een stukje met de boot mee. Ook zien we reuze albatrossen. Joelle houdt zich goed, maar op het laatst vindt ze het te koud en blijft lekker warm in de cabine zitten. Aan het eind worden we nog getrakteerd op een zeldzaamheid: een vinvis laat zich kort zien. Een gigantisch dier van zo'n 23 meter, dat elegant door het water beweegt. De crew wordt er opgewonden van, blijkbaar is deze soort nogal schuw. Wij krijgen de indruk dat het beest de boot niet zo geweldig vindt, met de herrie van twee grote dieselmotoren. Het lijkt alsof hij er een beetje voor vlucht. Overigens gaan ze wel zeer respectvol met de dieren om, ze komen niet te dichtbij en proberen de walvissen niet te storen. Na twee en een half uur is het mooi geweest en volgt een snelle terugtocht. Voor sommige mensen kan het eind van de tocht niet snel genoeg komen, de vrouw die naast Jaap zit heeft alleen de binnenkant van de boot gezien.
Wij zijn onder de indruk, echt een hoogtepunt van onze reis!

Op de terugweg naar Picton proberen we langs de weg bij de visboer nog een langoustine (een garnaalachtige kreeft) te scoren, maar het lieve beest kost 80 dollar (zo'n 42 euro), wat we een beetje te gek vinden.20150730_161840.jpg
We stoppen nog een keer bij de pelsrobben, Jaap maakt een paar foto's van een zogende baby bij haar moeder. 20150730_164150.jpg
20150730_164315.jpg
20150730_164321.jpg

Moe maar vol van ons avontuur gaan we eten in een kleine Ierse pub. Deze wordt gerund door een 'American Indian', die een heerlijke Italiaanse pizza bakt. Hoe mondiaal wil je het hebben. Als we hem complimenteren met zijn pizza's, vertelt hij dat hij is opgegroeid als buurman van de oprichter van Pizza Hut 'toen Pizza Hut nog lekkere pizza's maakte'. Van die buurman heeft hij het geheime recept voor een echte Italiaanse pizza gekregen. Een prachtig verhaal, wat Jaap ook nog bij de recensie op internet zet.
Die avond rollen we rozig van de boottocht in bed.

-- Vrijdag 31 juli --
Vandaag is weer een reisdag. We hebben een "late checkout" gekregen van de eigenaars en willen rond 12 uur de deur achter ons dichttrekken. Dan stopt er een auto voor de deur en stapt een oude baas uit die de eigenaar van het prachtige Rose Cottage blijkt te zijn. We moesten nog even pinnen dus hij rijdt achter ons aan om het geld in ontvangst te nemen. Daarna krijgen we een lieve knuffel van hem en rijden richting Punakaiki.
Wederom een fantastische autorit die ons dwars door eindeloze slingerweggetjes leidt door de bergen, waarbij we de meest mooie rivieren en meren passeren. We stoppen onderweg een keer bij zo'n rivier en genieten van het uitzicht en spelen een beetje met de stenen die we daar vinden. Mickey leert "pleieren", het weggooien van een platte steen en deze zo vaak mogelijk op het wateroppervlak laten stuiteren. Hij de smaak flink te pakken en wil bijna niet meer stoppen. Daarna rijden we door en komen aan in Punakaiki, waar meteen de ruige kust met enorme metershoge golven zich presenteert. We halen de sleutel van het huis op bij de lokale tavern en rijden terug naar het huis wat we kennlijk al gepasseerd zijn. Het huis ligt wat hoger aan de weg en hoewel het bijna donker is kunnen we al wel zien dat het prachtig gelegen is. Binnen is het huis zeer luxueus. Drie ruime slaapkamers, 2 badkamers, een moderne keuken en een ruime woonkamer. 20150801_145907.jpgIk klus een pasta'tje in elkaar en we doen nog wat spelletjes. Daarna lekker slapen in de heerlijke bedden.

Posted by jaapwesterbeek 02:09

Email this entryFacebookStumbleUpon

Table of contents

Be the first to comment on this entry.

This blog requires you to be a logged in member of Travellerspoint to place comments.

Enter your Travellerspoint login details below

( What's this? )

If you aren't a member of Travellerspoint yet, you can join for free.

Join Travellerspoint